De eerste dagen

Hello!

Na een heel vermoeiende periode met ontzettend veel indrukken heb ik eindelijk de tijd gevonden om de voorbije 2 weken samen te vatten.
Het begint al aardig moeilijk te worden om in mooi Nederlands te schrijven, dus als je hier en daar een Engels woord vindt, vergeef me.

De eerste week was ik hier samen met mijn vriendin Stefanie, en al een geluk dat ze mee was, want niet alles liep van een leien dakje, aangezien ik in Engeland ben en niet in een land van de Europese Unie...
Onze reis liep gesmeerd, op een vertraging van de nmbs na natuurlijk. 7 uur nadat we vertrokken waren stonden we al in mijn huis. En wat een huis!
Het ligt vlakbij Sefton park, een groen uitgestrekt park en toch amper 10 minuten van het echte centrum. In mijn straat zijn verschillende kleine winkeltjes, waaronder een bakker met aangebrand brood en pistolets die zwart zien. Er is ook een afdeling van " The British Army" waar je af en toe van die legerwagens vol soldaten ziet vertrekken naar de luchthaven.
Het is heel groot, met een goed uitgeruste keuken en livingroom. Waar we televisie hebben en een dvdspeler.
Ik woon samen met Shelly, Danielle,Ben en Sam. Ze zijn wat jong allemaal, maar het valt reuzegoed mee; de arme jongeren moetem geduld met me hebben aangezien ik niet alles versta of begrijp. ( Vreemde vogels die Britten!)
Mijn kamer heeft een haardvuur, elektrische verwarming, een kast, bureau, en een dubbelbed...
zonder deken of kussen.

Onze eerste opdracht die dag was dus nog ergens een deken gaan kopen, een hoofdkussen en lakens. Geen gemakkelijke opdracht als je de stad niet kent!!! De rest van de dagen dat Stefanie hier was, hebben we dus uitgebreid de tijd genomen om alles te bezoeken en te verkennen. ( Voor zover dat ging, want Liverpool is ONTZETTEND groot)
Het is een prachtige stad, vind ik, en de mensen zijn bijzonder vriendelijk, wat een goede meevaller is.
Het enige probleem met die Engelsen zijn hun talrijke regels en wetten om jezelf te identificeren.
Ze hebben geen paspoort zoals wij hebben,dus ik kan geen bankrekening openen omdat ze de chip niet kunnen lezen. Ik moet een soort 2e identiteit voorleggen en dan kunnen ze overwegen of ik een bankrekening kan krijgen ofniet. Tot nogtoe heb ik dus nog steeds geen bankrekening en dus ook geen ponden meer. Ik moet dus af en toe bij Marks&Spencer mijn Euros gaan omwisselen. Heel vervelend, maar goed.

En toen kwam de grote dag... Maandag 10 september.
Heel zenuwachtig vertrokken we naar school. Mijn huisgenoten en ik.
We werden verwelkomd door Miss Nora en Miss Maxime. De Principals. Daarna kregen we een heel reglement te slikken met allerlei regels en wetten die van toepassing zijn op school.
We moeten een uniform dragen in elke les en wie het niet aanheeft mag de les niet volgen. En geloof mij, daar wordt geen enkele uitzondering op toegestaan...
Het uniform is een zwarte broek met een zwarte tshirt met zilver en paars. ( Wel origineel hoor!)
Het haar wordt strak naar achter gedaan, in een knot en iedereen draagt zwarte jazzboots.
Je hebt elke dag pen en papier bij, en een dictaphone voor de zanglessen. Als je dit niet kan tonen bij de receptie 's morgens, dan mag je die dag naar huis gaan. Enzovoort. Geloof mij, ze zijn heel erg streng!!

Maar wat een niveau! De leraars zijn echt, echt vakmensen. Zo hebben we Mister Andrew; hij is composer in West-End en pianist in The Phantom of the Opera. Mister B, de balletleraar was solist in The Royal Ballet. Mister Adam is repetitor in WestEnd van onder andere Chicago, 42nd street en Grease. Enzovoort. Heel erg leuk is het, echt boeiend en afwisselend EN Musical ( In tegenstelling tot onze musicals die gebracht worden door Jan Schepens en co...)
Ik krijg spraakles van Miss Tess ( Zij is 70 en is kaal) en ik moest Tonguetwisters leren voor mijn uitspraak. Vreselijk waren ze! Probeer zelf maar eens 10 keer achterelkaar in een redelijk tempo het volgende te zeggen: Paul Scoles scores goals/Peggy Babcock/Red lorry Yellow Lorry/ enzovoort! Je wordt er gek van als je het moet studeren!
En zo zijn we er dus ingevlogen de eerste week.
Het zal hard werken zijn en er wordt ontzettend veel van je gevraagd, maar het is wel alles waar ik van droomde!

Buiten school hebben we ook een leuke tijd. We leren elkaar kennen in de plaatselijke Pub en in elkaars huizen en ik moet zeggen: Het is echt ontzettend leuk, al heb ik ( nu al) heimwee naar de Belgische keuken, de Nederlandse taal en de Belgische wegen; want aan het linksrijden wen je maar moeilijk!