concert... of niet...

Hallo allemaal!

Wat heb ik genoten van mijn vakantie! Hoewel ze nog niet over is natuurlijk! Maar zoals de meesten onder jullie wel weten had ik vandaag, donderdag, dus een concert in Wiggan... De hele week had iedereen keihard gestudeerd op de partituren en harmoniën die we vorige donderdag gekregen hadden!
Woensdagavond was er een repetitie. Iedereen hier rond ons keyboard dat in de living staat repeteren en oefenen tot het iets of wat goed klonk voor de laatste repetitie die vandaag zou plaatsvinden enkele uren voor het eigenlijke concert.
Inderdaad, zou!!!
De organisatie had zich vergist van datum!!!!! Het concert is niet vandaag (donderdag) maar morgen!!! Vrijdag 31 oktober! Op halloween!!!!
Een ramp want de meesten onder ons werken in het weekend of hadden al andere dingen gepland aangezien het vakantie is... Iedereen dus in reuzepaniek deze morgen.
Zolang we met vier zijn kan het morgen doorgaan was de boodschap. Intussen zijn er vier mensen gevonden die het zeker en vast kunnen doen morgen; ikzelf weet het nog niet.
Ik wil de kans om voor het eerst voor een echt publiek zingen niet laten schieten; maar ik heb morgen een shift in het hotel en zoals iedereen weet is het leven wat duurder geworden en zeker op een eiland als Groot-Brittanië is dat te voelen! Alle prijzen zijn gestegen, een brood kost nu ongeveer 1,5 pond ipv 90 pence. De gas en waterprijzen zijn gestegen met maar liefst 60%! Dus ik kan niet zomaar elke shift die ik krijg afblazen en bovendien heb ik mijn manager nog niet kunnen bereiken... Afwachten dus! Ik zou het zeer graag doen, maar goed, ik zal nog kansen ktijgen hopelijk en bovendien is het nog onbeslist wat ik ga doen!
Maar dus iedereen die nu niet meer kan deelnemen heeft zijn hele vakantie gestudeerd op onnodige materialen en heeft nu nog slechts drie dagen om het overige werk aftewerken voor de grote show in januari.

Voor drama moesten we ook een monoloog schrijven en die wordt dinsdag gelezen en daarna krijgen we de uitslag of hij goedgekeurd is ofniet voor het kerstexamen van dit jaar! Ik zal mijn monoloog hieronder typen voor de geinteresseerden.
Ik ben er best trots op. Mijn personage zal rond de dertig zijn, en ze zal bij een verhuis een foto tegenkomen van een oude vriendin die zelfmoord pleegde op haar 18de. Bedoeling is dat het een zeer emotionele monoloog wordt met een hoge zelfreflectie en dat het mogelijk wordt voor de acteur om de erg uiteenlopende emoties goed overtebrengen.
Dat hele emotiegebeuren was de opdracht in het algemeen. Meningen zijn altijd welkom zodat ik hem kan aanpassen of beter kan maken natuurlijk!

Wat heb ik verder nog allemaal gedaan in mijn vakantie: we hebben een disneyfilmavond gehouden! Schitterend! Toystory, The lion King, Ratatouille en Iceage! Dinsdag is het mijn huisgenoot en beste vriend Graeme zijn 21ste verjaardag! Inderdaad! Het magische getal!
Ik ga dit weekend voor het eerst met de hulp van Josh een reuze "Birthdaycake" maken! En met Birthdaycake bedoel ik ook een echte Britse verjaardagstaart! Een soort sponsachtige vanille cake met lagen suiker erbovenop in een soort chemische kleur (die je kan kiezen!) en met geglaceerde kersen erop! Hopelijk wordt het een prachtstuk en kan ik er volgende blog een foto van posten!
Over amper zes weken heb ik kerstvakantie! De tijd begint dus te korten!
Hier in Engeland is het inmiddels aan het vriezen in de nacht en heel af en toe hebben we zo wat sneeuwregen maar met mijn nieuwe jas is dat geen enkel probleem! Jawel, ik heb eindelijk mijn warm exemplaar voor de koude winter gevonden! HOERA!

Ziezo, dat was het alweer! Ik hou jullie op de hoogte of ik nu het concert gedaan heb of niet!Veel plezier met het lezen van mijn zelf geschreven monoloog en tot schrijfs,

Sara
xxx


I always feel a big mixture of feelings when I see teenagers celebrating their 18th. I remember my own.
I organised a party for all my friends and my family. It was the year before I was about to leave my home; the year before I was gonna spread out my wings together with you. But that plan failed already when I was 17, and you, you were 18 and dead.
Do you remember when we were kids how we dreamt about how we would go and travel and work in different countries. We would have our own airplane and fly from Brussels to China, to Buenos Aires, to everywhere. It didn’t really matter where we would go, did it?
We would dance everywhere, you would do that dance on Santana and I would be in the wings clapping for you, and then you would announce me, and...
Oh god, all those lovely memories.
Sometimes I try to imagine how it would be now. Would you still travel with me? Would you still carry that one wish with you?
I’ll never forget your 18th birthdayparty... You gave yourself the biggest present anyone could have given you. You choose for peace inside your hart,your head, yourself. You made your wish come true.
No questions, because you made sure you had your answers ready for all the questions people would ask afterwards. You said it so often to me “If you were me, you wouldn’t try to make me happy. You wouldn’t try to cheer me up. You wouldn’t try to be my friend. You would just let me go.” And I would answer “If you were me, and I was you, you would do exactly the same” and we would hug.
Sometimes I wish I never went to your 18th birthday party. I wish you would have just been happy enough with the cinematickets I bought you.
I wish.